شناخت و درمان بیماری سندرم منیر یا میگرن گوش

چکیده:

بیماری منیر بیماری گوش داخلی است و فیزیوپاتولوژی بسیار زیبایی برای ان شرح داده شده است ولی علت ان مشخص نیست . بیماری منیر یکی از بیماری های گوش داخلی است که در آن هیدروپس آندولنف اتفاق می افتد. در گوش داخلی و در فضای حلزون یا کوکلئا سه راهرو وجود دارد که دوتای بالایی و پایینی آنها با مایع آندولف و راهروی میانی با مایع پری لنف پر شده است.

تشخیص بیماری میگرن گوش یا سندرم منیر

مجاری با افزایش اندولنف مجاری عادی اندولنف اتفاقی که در هیدروپس آندولنف می افتد به این شکل است مایع موجود در راهروی میانی یا همان پری لنف افزایش می یابد. این افزایش حجم باعث پاره شدن پرده ی جدا کننده ی این راهرو ها می شود و مایعات آندولنف و پری لنف با هم مخلوط می شوند که این پاره شدن موجب برهم خوردن تعادل الکترولیت های سدیم و پتاسیم درگوش داخلی میگردد و موجب تحریک شدید گیرنده های تعادلی موجود در حلزون و بدنبال آن سرگیجه شدید، وزوز گوش، پُری گوش و در نهایت تحریک سلولهای شنوایی و بدنباله ی آن کم شنوایی فرکانس های بم میشود.

در دهه اخیر بسیاری از محققین این علائم را جزئی از علائم میگرن مطرح کرده اند. میگرن یک بیماری شناخته شده عروقی در پزشکی است که در این بیماری ، عروق خونی بشدت منقبض و سریع منبسط می گردند. در این انقباض وانبساط که در رگهای ارگانهایی مختلف می تواند اتفاق بیفتد. امکان وجود علائم زیادی به علت کم خونی در ان عضو بروز میکند و معمولاً این بیماری میگرن گوشی ( یا همان بیماری ویا سندرم منیر ) دارای ۴ علامت مشخص است:

۱-حملات ناگهانی سرگیجه
۲-وزوز گوش (صدای مداوم گوش)
۳-کاهش شنوایی
۴- احساس پری در گوش می باشد.

میگرن گوشی ( یا همان بیماری ویا سندرم منیر ) در نتیجه اختلال در مایع گوش داخلی بوجود می آید. همانند دیگر بیماری ها علائم از یک بیمار تا بیمار دیگر متفاوت می باشد. میران کاهش شنوایی ممکن است از حد خفیف تا ناشنوایی کامل دیده شود.

سرگیجه در بعضی بیماران آنقدر شدید است که شخص قادر به رانندگی و یا رفتن به سر کار نمی باشد و ممکن است هر چند روز یک نوبت فرد دچار حملات سرگیجه بشود. این بیماری معمولاً یک گوش را درگیر می سازد. اما گاهی متاسفانه هر دو گوش مبتلا می گردند. بدلیل متنوع بودن و درجات مختلف بیماری، درمان بیماران متفاوت است.

درمان سندرم منیر یا میگرن گوش

درمان های خانگی

رژیم غذایی کم نمک ( یا رژیم کم سدیم ):

بیشتر کسانی که از میگرن گوشی یا همان بیماری ویا سندرم منیر رنج می برند به نمک بسیار حساسند به همین دلیل رژیم غذایی کم نمک برای این بیماران توصیه می شود. غذاهایی که سدیم کم دارند می توا نند استفاده نمایند.

لذا ضروری است که نمک را محدود نموده و از خوردن غذاها و نوشیدنی های سرشار از نمک که میزان آب را در بدن شما افزایش دهد را محدود نماییم. لازم است برای سلامت کلی بدن، کمتر از ۲۳۰۰ میلی گرم سدیم معادل یک قاشق چای خوری نمک طعام است را در روز هدف قرار دهید.. متخصصان همچنین توصیه می کنند که نمک مصرفی خود را به طور مساوی در طول روز پخش کنید.

نکته مهم:  بجای نمک سدیم ، بهتر است از نمک پتاسیم و کم سدیم استفاده شود.

میوه و سبزیجات دارای پتاسیم بالا مفید هستند:

میوه هایی همچون زردآلو -موز –سیب-پرتغال -گلابی –گیلاس- آلبالو – آناناس -آلو -انگور -نارنگی- گیلاس- طالبی-گرفروت- هندوانه -خربزه -خیار و سبزیجاتی چون سیر -پیاز- انواع کلم -کاهو –هویج -چغندر یا لبو -کرفس -سیب زمینی -انواع نخود سبز – مارچوبه-اسفناج– گوجه فرنگی و اغلب میوه و سبزیجات تازه ، توصیه میشوند.

غذاهایی که توصیه میگردند:

غذاهایی مانند ماکارونی -برنج -رشته فرنگی-گوشت بره- گوشت گاو –تخم مرغ– گوشت گوساله -ماهی (تمام ماهی ها) -گوشت چهار پایان –بوقلمون و مرغابی دارای سدیم کم و پتاسیم بالا میباشند.

خوراکی های دارای سدیم بالا ممنوع است:

خوراکی های مانند کلوچه -بیسکویت های نمکی -محصولات پنیر -پنیر -شیر غلیظ شده -ترشی ها -آب گوجه با نمک یا (رب) -پیاز شور -خیار شور – انواع سس- سوپهای آماده -چیپس سیب زمینی -نانهای نمک دار -باقلا –زیتون شور – -خاویار -بادام زمینی شور -غذاهای از قبل آماده شده -سبزیجات کنسرو شده دارای سدیم بالا بوده و توصیه اکید خودداری از مصرف آنها میباشد.

نکته مهم: خوردن روزانه یک کمپوت گیلاس توصیه میشود.

این غذاها هفته ای یک بار و با احتیاط مصرف شود: 

خوراکی های همچون کدو -گل کلم – ترتیزک – ترب – تربچه –شلغم- جعفری – گرمک – طالبی – توت فرنگی -لیمو شیرین – نارگیل –بادام زمینی – خردل و هلو ، دارای مقدار زیادی سدیم بوده و بهتر است با احتیاط مصرف شوند.

درمان غیر تهاجمی یا دارویی

درمان های داروئی :

درمانهای دارویی ابتدا میبایست با نظر پزشک معالج بوده و به هیچ وجه بدون نسخه و خودسرانه مصرف نشوند. استفاده از داروهای تسکین دهنده سرگیجه  زیر میتواند تجویز گردند:
۱– قرص بتاهیستین (بتاسرک )۸ یا ۱۶ میلی گرمی
۲– قرص دیمن هیدرینات
۳– قرص سیناریزین ( ۲۵ یا ۷۵ میلی گرمی )
۴– قرص سوماتریپتان (۵۰ و۱۰۰ میلی گرمی ) فقط مسکن درد های میگرنی می باشد
۵– قرص ریزوتریپتان ( ۲ و ۵ میلی گرمی ) فقط مسکن درد های میگرنی می باشد
۶– آمپول دیازپام ( ۱۰ میلی گرمی ) فقط دپرسور لابیرنت وکنترل کننده سرگیجه های شدید میگرنی می باشد
۷– آمپول پرومتازین (۲۵ میلی گرمی ) فقط دپرسور لابیرنت وکنترل کننده سرگیجه های شدید میگرنی می باشد. بر اساس میزان سرگیجه ، پزشک شما این دارو ها را از روزی یک قرص تا سه قرص ویا تزریق امپول تجویز خواهد نمود .

استفاده از داروهای درمان کننده میگرن :

حتما بخوانید:
تسریع بهبود سرماخوردگی با روش های خانگی

الف- داروهای بتا بلوکر ها: ( این داروها برای علائم مختلف میگرن مانند طپش قلب و افزایش فشار خون میگرنی و درد های قلبی نیز استفاده می شود که عملا میگرن را بهبود می بخشد و علائم بهبود می یابند ) مانند:

۱– پروپرانول ها : پروپرانولول ۱۰ یا ۲۰ یا ۴۰
۲– متوپرولول ها : متورال ۵۰ یا متوپرولول ۴۷.۵
۳– بیزوپرولول ها : کنکور ۲.۵ یا ۵ یا ۱۰

ب- داروهای کاهش دهنده اضطراب واسترس: این داروها برای علائم مختلف میگرن مانند استرس و اضطراب و یا ترس (پنیک) نیز استفاده می شود که عملا میگرن را بهبود می بخشد و علائم بهبود می یابند.

۱– ایمی پرامین : ایمی پرامین ۱۰ و ۲۵
۲– سیتالوپرام : سیتالوپرام ۱۰ و ۲۰
۳– اس سیتالوپرام : اس سیتالوپرام ۱۰ و ۲۰
۴– فلوکسیتین : فلوکسیتین ۱۰ و ۲۰

همانطور که ملاحظه می فرمایید داروهای بتا بلوکر ویا کاهش دهنده استرس فرم های داروئی مختلف با دوزهای متفاوت دارد این موضوع برای این انجام شده که ممکن است بیمار با مصرف یک نوع داروئی عدم تحمل داشته باشد وبا نوع دیگرعوض می شود.

هیچ تستی بجز مصرف دارو و اعلام بیمار وجود ندارد که تحمل داروئی را مشخص نماید لذا حتما در صورتیکه بعد از ده روز اول مصرف دارو احساس می کنید تحمل مصرف دارو را ندارد برای تغییر فرم داروئی ویا کاهش دوز داروئی با پزشک تان مشورت نمایید .

ادرار آورها از آنجا که میگرن گوشی یا همان بیماری و یا سندرم منیر به علت افزایش مایعات گوش داخلی است بعضی محققین معتقدند که داروهای ادرار آور موجب دفع مایع از بدن کاهش تجمع مایع در بدن می شود ولی اکنون با توجه به فیزیوپاتولوزی بیماری میگرن این روش درمانی بتدریج کمتر مصرف می شود .

درمان تهاجمی یا جراحی

درمان های جراحی و یا تزریق دارو :

خیلی بندرت ممکن است اتفاق بیفتد – تزریق دگزامتازون در گوش میانی : در بیماران با سرگیجه های شدید ویا تنی توس های غیر قابل تحمل که شنوائی دارند.

۱– تزریق جنتامایسین: در گوش های ناشنوا با سرگیجه
۲– دکومپرس سال اندولنفاتیک ویا گذاشتن شنت در کیسه اندولنفاتیک: با این کار مقدار مایع اضافی دفع می شود و فشار مایع داخل گوش کاهش می یابد. امروزه طرفدار زیادی ندارد
۳– قطع عصب وستیبولر : برش عصب دهلیزی جهت قطع کامل سرگیجه و در ادامه مداخلات توانبخشی برای بهبود تعادل
۴– کوکلئوساکولوتومی : جهت تخلیه ی کامل مایع گوش داخلی در صورتیکه بیمار شنوائی در گوش مبتلا نداشته باشد
۵– لابیرنتکتومی: در این روش قسمتی از گوش که مسئول تعادل است، برداشته می شود. در صورتیکه بیمار شنوائی در گوش مبتلا نداشته باشد

تغییر سبک زندگی

توصیه می شود از مصرف سیگار به علت نیکوتی و قهوه بخاطر کافئین که سبب انقباض عروق می شود خودداری گردد. همچنین کاهش اضطراب و استرس های روحی در میگرن گوشی یا همان بیماری و یا سندرم منیر سبب سرگیجه می شود. علاوه بر ورزش یوگا و  تمرینهایی که موجب شل شدن عضلات و آرامش بخش باشد مفید خواهند بود.